การรักใครสักคนใช่ว่าจะเกิดขึ้นง่ายๆ ช่ายว่าคนที่เข้ามาเราจะรักได้ทุกคน ถึงแม้จะมีหลายคนที่เข้ามาแต่ทำไมเราเลือกที่จะรักเขาคนเดียวละ

แต่ตอนนี้ความรักนั้นมันอาจไม่มีค่าสำหรับเขาคนนั้นแล้วก็ได้

เมื่อก่อน  เขารักเราสุดหัวใจ แต่เรายังไม่คิดอารายด้วยซ้ำ

            เขาจะไม่ยอมให้เราเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียวไม่ว่าเรื่องอาราย จะคอยปลอบโยนเสมอ

            เขาจะอยู่เป็นเพื่อนเราตลอดไม่ยอมให้คราดสายตา

            เขาจะชวนดูหนังที่เรายังไม่เคยดูทั้งๆที่เขาดูมาแล้วสามรอบ

            เขาจะช่วยเราทำงานทั้งๆที่เขาไม่ได้ติด F ด้วย

            เขาจะช่วยแก้ปัญหาทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นคนก่อ

            แม้เราจะบ่นหรือพูดมาเขาก็จะฟัง

            แม้เราจะเดินไปไหนเขาก็จะจับมือจูงไปหรือโอบไว้อย่างหวงแหน

ตอนนี้เรารักเขาแล้วละ รักอย่างเต็มหัวใจ ที่สุดในชีวิต ไม่เหลือที่ว่างอีกต่อไป

แต่ว่า      เราคิดถึงเขาทุกอย่าง แต่เขาคิดว่าเราเกินไปแร้ว

            หลายครั้งเหลือเกินที่ต้องแอบร้องไห้เพราะคิดว่าเขาไม่รักหรือทำให้เขาไม่พอใจอีกแร้ว

            รู้สึกผิดเหลือเกินที่ต้องทำให้เขารอ

            เขาอึดอัดเหลือเกินที่มาหาเรา

            เขาหาว่าเราไม่ให้เขาทำอารายที่อยากทำ

            เขาจะไปไหน ทำอาราย จะทำไม

            เขางานเยอะเหลือเกิน ถ้าเธอว่างอยากไปไหนก็ไปเลยละกันไม่ต้องรอ

            ทำไมอ้วนจัง ไม่น่ารักเหมือนแต่ก่อน ทั้งๆที่น้ำหนักลดแท้ๆ

            อย่าว่าแต่จับมือเลย เดินไปก็มีแต่เราพูดอยู่ฝ่ายเดียว

ทำไมหรอ เราทำผิดอารายหรอ เราไร้ค่ามากใช่มั๊ย

            ในขณะที่เธอรำคาญฉัน เธอนั้นมีค่าที่สุดสำหรับฉัน

            ในขณะที่เธอหัวเราะนั้น ตอนนี้ฉันก็ไม่ใช่คนที่อยู่ข้างๆ นั่น

            ในขณะที่เธอจะเกลียดฉัน แต่ความสุขของฉันอยู่ที่เธอ

ขอโทษนะ ที่ฉันรักเธอ ถ้าฉันไม่รักเธอสุดท้ายเธอคงจะไม่เกลียดฉัน

ถ้าจะมีอะไรที่ฉันจะทำให้เธอได้เพื่อไถ่โทษ ถึงแม้ฉันจะเจ็บปวดฉันก็ยอมนะ

เพราะฉันไม่อยากให้เธอเจ็บหรือไม่มีความสุข

ฉันยอมที่จะผิดระหว่างเราที่จะปล่อยเธอไป เพราะตลอดมาระหว่างเราฉันก็ผิดมาตลอด

ขอโทษอีกครั้ง ที่ฉันผิด ผิดที่รักเธอ ถ้าสิ่งที่ถูกคือการปล่อยเธอไป เพื่อความสุขของเธอแล้วฉันจะยอม

ถึงแม้ในใจฉันมันจะแตกสลายก็ตาม

 

เหงาจัง...

ปีใหม่ก็ผ่านมานานแร้ว แต่ทำไมชีวิตยังไม่มีอารายใหม่ๆเข้ามาเลย

ความรู้สึกติดพันธ์ คลั่งค้าง ยังมีอยู่

ถามตัวเองแร้ว ถามตัวเองอีกว่าทำไมยังคิดถึงเขา

ทั้งที่เขาอาจไม่คิดถึงเราเลย

เขาไม่สนใจจะติดต่อมาด้วยซ้ำ

ถึงเราจะทำไรอยู่เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

ในชีวิตยังไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กะใครมาก่อน

คิดถึงคนที่ไม่ได้คิดถึงเรา อยากได้ยินเสียง อยากรู้ว่าทำไรอยู่

อยากร้องไห้.....

เคยคิดมาตลอดเลยว่า ถ้าใครไม่สนเรา เราก็ไม่ต้องสน

ไม่คิดถึงเรา อย่าคิดว่าเราจะคิดถึง

ไม่โทรหาเรา ก็ไม่ต้องคุยกัน แต่ ทำไมอะ ครั้งนี้มันอยากโทรหา

ไม่รู้จะคุยไรจะหาเรื่องอารายมาพูด แต่อยากโทรหาอะ ทำไมเขาไม่โทรหาเราบ้างอะ

โชว์เบอร์มาก็ยังดี เราจะโทรกลับเอง เราไม่คิดมากเรื่องตังค์ถ้าเราพอใจ

แต่ก็อย่างว่าเราไม่ตกลงเป็นแฟนกันซะหน่อย เขาจะทำงั้นไปเพื่ออะไร

ไม่เคยแม้กระทั่งพาเราไปกินข้าว ไปเที่ยว อาจมีแค่นั่งเล่น เดินเล่นแร้วก็ทำอย่างเดิมๆ

เวลาเจอกันแล้วก็หายไปนานๆ ให้เราคิดถึงเล่นซะอย่างนั้น

 

 

ปรึกษาเพื่อน พี่ ว่าจะทำงัยกะเหตการณ์แบบนี้ดี

คำตอบเดียวคือตัดใจและเลิกติตต่อเขาซะ เดี๋ยวกะลืมๆหายๆกันไปเอง

เพราะเขาก็ไม่ติดต่อมาอยู่แร้ว อย่ารอเขาอีกเลยมีแต่เราที่จะเสียใจ

และไม่ยอมเปิดใจกะใครสักที

 

เอาล่ะ เราจะทำใจและลืมเขาต่อจากนี้

ถึงเขาจะเข้ามาอีกเราต้องเป็นตัวของเราที่แต่ก่อน เคยหยิ่ง

เคยไม่สนใจ คิดสิ ว่าเขาก็ไม่ได้หน้าตาดีก่าคนอื่นที่เข้ามา

ไม่เคยเอาใจเรา เหมือนคนอื่น แต่เชื่อมะถ้าเขาขอเราเป็นแฟน

เราตกลงทันทีเลย

 

 

ทำไมต้องเกิดความรู้สึกนี้อะ

คนแรกที่ทำให้เรารัก คิดถึง และอย่าจะลืม(ไม่เคยอยากลืมใคร)

ครั้งแรก ในหลายเรื่องที่ไม่เคยทำมาก่อน และทรมานโดยไม่รู้สาเหตุ

 

ชีวิตของเราไม่ว่าจะปีใหม่หรือวันไหนมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกได้ในข้ามคืน

แต่จะเปลี่ยนได้ถ้ามีคนมาทำให้มันเปลี่ยนต่างหาก 

 

 

งานเริ่มหกโมง แต่เราแต่งตัวไม่เสร็จอะ แร้วก็เครียดเรื่องพรีเซนต์มาก เพราะยังไม่ได้ซ้อมท่าเลย

ไอ้ที่คิดไว้ก็งั้นๆอะพอให้ได้ไปงานแร้วไม่โดนด่า

กลุ่มเรามี เปิ้ล กิ๊ฟท์ แอม และเราเอง คิดว่าจะเต้น Hula Hula ... แต่นะตายแน่ยังไม่ได้คิดท่าเลย

แต่งตัวก็ยังไม่เสร็จ ไอ้เราก็รีบๆๆ พอแต่เสร็จก็เกือบทุ่ม เลยมาซ้อมแบบมั่วๆ ประมาณสามรอบ

ไปวะ สู้ๆสู้ตาย คิดว่าไปตายเอาดาบหน้าดีก่า

คนอื่นเค้าคงเตรียมมาสุดยอดแร้วเราต้องแย่แน่

พอไปงานเห็นแต่ละคนแต่งคอนเซ็ปมาดีๆทั้งนั้นเลยไอ้เราก็ใจแป่วคิดแต่เรื่องพรีเซนต์ว่าแย่แน่

พี่มาบอกว่ากลุ่มเราแสดงเป็นกลุ่มที่สามไอ้เราก็คิด"เป็นงัยเป็นกันวะ ทำให้มันจบๆ กลุ่มแรกๆ คงไมค่อยหน้าอายเท่าไหร่ถ้าทำไม่ดี"

แป๊ปเดียวพี่บอกให้ออกไป ไอ้เราก็งง ยังไม่เห็นกลุ่ม 1 กะ 2 มันไปเลย ถึงกลุ่มเราได้งัยวะ

สรุป กลุ่ม1 กะ 2 มันไปยืนโพสต์ท่าเฉยๆ แร้วเราหละ แงๆๆ

แต่ทำงัยได้วะ ถึงเวลาแร้ว

พอกลุ่มเราออกไปก็เรียกเสียงฮือ ฮาเลยวะ ก็ไม่รู้จะทำงัยนี่หว่า ก้อซ้อมมาแบบนี้

เริ่มต้น แอมก็ยิงมุขตามแบบของมัน ก็แบบที่เตรียมไว้แหละ แต่ก็ได้รับเสียงโห่ ฮาเต็มเลย

ไอ้เราคิดไม่รอดแน่งานนี้

พอเพลงขึ้นพวกเราแด๊นกะจายอะ ตามที่ซ้อมเลย นึกว่าจะแป๊ก ที่ไหนได้ พี่เค้าชอบใหญ่เลย

แถมเต้นจนจบเพลง

คราวนี้ทั้งงานรุ่นพี่คนไหนไม่รู้จักก็รู้จักเราหมดเลย

โดยเฉพาะแอม คราวนี้เดินไปไหนพี่ก็จำได้เลยอะ

โครตอายอะ แต่ก็หนุกดี แร้วก็รู้สึกว่าถึงไม่ค่อยได้คิดแต่ก็ยังดีกว่าไม่คิดไปเลย

แถมรู้จักรุ่นพี่เพิ่มอีกหลายคน

เสียดายแทนคนไม่ได้ไปจัง

 

 

 

 

 

   ไม่ต้องดีเลิศนักหรอก

   ไม่ต้องคอยเลี้ยงกันทุกมื้อ

   แค่คุณพูดจาให้เกียรติกัน